فصلنامه علمی مطالعات راهبردی فرهنگ

فصلنامه علمی مطالعات راهبردی فرهنگ

تدوین مدل سیاست‌گذاری شهریِ رونقِ اقتصادِ فرهنگ در شهر تهران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
محمد مهدی ایزدخواه 1
محمد اسدی 2
میثم میرزاخانلری 3
1 استاد مدعو، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی (نویسنده مسئول) izadkhah.mehdi@gmail.com
2 دانش‌آموختۀ دکتری، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سمنان . mhmd.asadi@gmail.com . دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد، گروه عمران، دانشکده فنی و مهندس
3 دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد، گروه عمران، دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه بین المللی امام خمینی meisam.khanlari@gmail.com
10.22083/scsj.2024.457294.1180
چکیده
*** این مقاله برگرفته پژوهشی از طرح با عنوان «.تدوین سند جامع اقتصاد فرهنگ » با شماره قرارداد 137/ 288746 با حمایت مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران انجام شده است.
 
اقتصادِ فرهنگ یکی از حوزه­هایی است که ذیل مفهوم «صنایع فرهنگی»، شکل­دهندۀ جهت توسعۀ اقتصادی در دنیای امروز شده است و تمرکز آن بر نقش خلاقیت مردم (شهروندان) در تولید است. بر اساس دسته­بندی سازمان ملل، بخش­های مختلف صنایع فرهنگی عبارت از هنر، کتاب، فیلم، نقاشی، فستیوال­ها، صنایع دستی، موسیقی، طراحی، پویانمایی و بازی­های ویدیویی است. این بخش­ها از طریق خلق دارایی­های فکری و نیز ایجاد اشتغال تأثیر مثبتی بر رشد اقتصادی منطقۀ فعالیت خود می­گذارند. از این منظر، نقش بالقوۀ حکومت­های محلی، خصوصاً شهرداری­ها، در حمایت از رشد این صنایع، نسبت به سایر صنایع پررنگ­تر است. پژوهش حاضر باهدف توسعۀ یک مدل سیاست­گذاری مدون و اثربخش برای حمایت شهرداری از رونق اقتصادِ فرهنگ در شهر تهران انجام شده است. جهت­گیری پژوهش در وهلۀ اول بنیادی است اما با توجه به الزامات اسناد بالادستی پروژه، خصوصاً برنامۀ توسعۀ سوم شهر تهران، یک پژوهش کاربردی محسوب می­شود. داده­ها که مشتمل بر داده­های اولیه (مشاهدات و پرسش­های مستقیم) و داده­های ثانویه (مطالعۀ اسناد، تجارب مکتوب و درس­آموخته­ها) است، با استفاده از استراتژی نشریه مبنایی تحلیل شده­اند. این استراتژی در سه مرحلۀ کدگذاری باز، محوری و انتخابی، به استخراج الگوی نهفته در داده­ها می­پردازد. الگوی استخراج‌شده از این مراحل، مشتمل بر مقولۀ محوری، علت­ها، شرایط زمینه­ای و مداخله­گر، راهبردها و درنهایت پیامدها می­شود که به‌صورت مدل پارادایمی ارائه شده است. علاوه‌بر استخراج الگو، با استفاده از مدل SWOT، نقاط قوت و ضعف (عوامل داخلی اثرگذار بر سیاست­ها) و فرصت­ها و تهدیدها (عوامل بیرونی اثرگذار بر سیاست­ها) از بطن مصاحبه­ها واکاوی و پیشنهاد‌های راهبردی بر مبنای آن­ها نیز ارائه شده است. راهبردهای پیشنهادی حول چهار محور اصلی بسترسازی، تسهیل­گری، آموزش و درآمدزایی تدوین شده است. با توجه به رویکردهای مختلف توسعه‌یافته نسبت به مقولۀ اقتصادِ فرهنگ، رویکرد غالب برای رونق این حوزه و نیل به وضع مطلوب، رویکرد اقتصادی است. ویژگی‌های اصلی این رویکرد، تأکید بر کارکردهای اقتصادی صنایع فرهنگی مانند خلق ثروت و یا ابعاد اقتصادی آن مانند رشد اقتصادی است.
کلیدواژه‌ها
اقتصادِ فرهنگ
شهرداری تهران
مدل پارادایمی
صنایع فرهنگی
منابع درآمدی

عنوان مقاله English

The Urban Policy Model for the Prosperity of Cultural Economy in Tehran

نویسندگان English

Mohammad Mahdi Izadkhah 1
Mohammad Asadi 2
meisam Mirzakhanlari 3
1 Adjunct Professor, Faculty of Management and Accounting, Allame TabaTaba’i University, Tehran, Iran, Email: izadkhah.m@semnan.ac.ir ORCID ID:0009-0002-2472-3388
2 Ph.D. graduate, Faculty of Economics and Management, Semnan University, Semnan, Iran, Email: mhmd.asadi@gmail.com ORCID ID:0009-0001-3875-5965
3 M.S. graduate, Civil Engineering Department, Imam Khomeini International University Qazvin, Iran, Email: meisam.khanlari@gmail.com ORCID ID:0009-0003-2253-4441
چکیده English

Abstract
Subject: The economy of culture is one of the areas that has shaped the direction of economic development in today's world under the concept of "cultural industries" and focuses on the role of people's (citizens') creativity in production. According to the United Nations classification, the various sectors of cultural industries include art, books, films, paintings, festivals, handicrafts, music, design, animation, and video games. These sectors have a positive impact on the economic growth of their areas of activity through the creation of intellectual property and employment. From this perspective, the potential role of local governments, especially municipalities, in supporting the growth of these industries is more prominent than other industries. The present study aims to develop a well-documented and effective policy-making model to support the municipality in the prosperity of the cultural economy in Tehran.
Methodology: The data, which includes primary data (direct observations and questions) and secondary data (study of documents, written experiences, and lessons learned), were analyzed using the grounded theory strategy. This strategy extracts the latent pattern in the data in three stages of open, axial, and selective coding. The pattern extracted from these stages includes the axial category, causes, background and intervening conditions, strategies, and finally consequences. It is presented as a paradigmatic model. The research orientation is primarily fundamental, but considering the requirements of the upstream documents of the project, especially the Third Development Plan of Tehran, it is considered an applied research. Considering the purpose of the research, which is to develop a model, the strategy used is the grounded theory strategy. In terms of time horizon, the research was designed and implemented as a single-section, and the main method of collecting research data was interviews. In addition to extracting the pattern, using the SWOT model, strengths and weaknesses (internal factors affecting policies) and opportunities and threats (external factors affecting policies) were analyzed from the interviews and strategic suggestions were presented based on them. The proposed strategies were developed around four main axes: infrastructure, facilitation, education, and income generation.
Findings: The most important achievements of the present study are:
- Developing a policy-making model for the prosperity of the cultural economy in Tehran from the perspective of urban governance
- Prioritizing definable support policies based on urgency and effectiveness
- Explaining the axes of education, infrastructure, facilitation, and income generation in the model
- Explaining the revenue sources of Tehran Municipality from the point of support policies
- Developing a revenue model for the municipality in the field of the prosperity of the cultural economy
Conclusion: Given the various approaches developed towards the category of cultural economy, the dominant approach for the prosperity of this field and achieving the desired situation is the economic approach. The main features of this approach are the emphasis on the economic functions of cultural industries such as wealth creation or its economic dimensions such as economic growth. The most important proposition considered by policymakers, especially in municipalities and local governments, is “cultural industries as drivers of economic development,” which shows that the stakeholders of these industries emphasize the economic capacities of cultural industries more than any other category. Peter Hall, an urban planning theorist, stated in the final years of the 20th century that cultural industries will form the core of urban development activities in the future.
Keywords: Culture Economy, Tehran Municipality, Paradigm Model, Cultural Industries, Revenue Sources.
 
 

کلیدواژه‌ها English

Keywords: Culture Economy
Tehran Municipality
Paradigm Model
Cultural Industries
Revenue Sources

منابع و مأخذ

الوانی، مهدی (1374). پژوهش کیفی. نشریه مطالعات مدیریت (بهبود و تحول)، 5(20)،1-16.
ایزدخواه، محمدمهدی و خانی، سجاد و اسدی، محمد (1398). کودک و اسباب‌بازی ایرانی، تهران: مؤسسه پرورش فکری کودکان و نوجوانان
برتون، البرات (۱۳۸۸). درآمدی بر اقتصاد فرهنگ از دیدگاهی آزادمنشانه مجموعه مقالات صنایع فرهنگی.
پرچمی، داوود و درخشان، فاطمه (1401). سیاست پژوهی توسعه اقتصاد فرهنگ در ایران (بررسی موانع و ارائه راهکارهای سیاستی)، فصلنامه علمی مطالعات راهبردی فرهنگ، 2(4)، 29-76.
https://doi.org/10.22083/scsj.2023.393354.1103
 
پرچمی، داوود و درخشان، فاطمه (1398). بررسی تطبیقی رابطه توسعه اقتصاد فرهنگ و نظم در جامعه. فصلنامه علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی. 26(86)، 1-40.
  https://doi.org/10.22054/qjss.2020.44814.2132
پرچمی، داود و خدایاریان طهرانی، فائزه (1400). تفاوت نسلی و اقتصاد فرهنگ (مطالعه موردی شهر تهران)، ششمین کنفرانس بین‌المللی علوم انسانی، اجتماعی سبک زندگی،https://civilica.com/doc/1251110
ترابسی، دیوید (1382). اقتصاد و فرهنگ، ترجمۀ کاظم فرهادی، تهران: نشر نی.
جهانیان، منوچهر (1395). نقش دولت در توسعه اقتصاد گردشگری ایران با محوریت اقتصاد مقاومتی، فصلنامه گردشگری و توسعه، 5 (3)، 156-177.
داگلاس نورث، جان والیسی، باری وینگاست. (1385). چارچوب مفهومی برای تفسیر تاریخ مکتوب بشری. اقتصاد سیاسی تحول همه‌جانبه 3-92.
ناظمی اردکانی، مهدی و صیادی، محمد (۱۳۹۳). بررسی وضعیت مؤلفه‌های اقتصاد فرهنگ در ایران؛ مقایسه تطبیقی با کشورهای منتخب دنیا و ارائه راهکارهای بهبود وضعیت اقتصاد فرهنگ در کشور. راهبرد اجتماعی فرهنگی، 4(13)، 191-226.
مسعودی نیا، زهرا و رشیدپور، علی و ابراهیم‌زاده، رضا (1400). عوامل مؤثر بر رونق اقتصاد فرهنگ در ایران. راهبرد فرهنگ، 14(53)، 7-42.
مسعودی‌نیا، زهرا و رشیدپور، علی و ابراهیم‌زاده، رضا (1397). «راهبردهای مؤثر بر تقویت ساختار اقتصاد فرهنگ ایران»، راهبرد اجتماعی فرهنگی، 7(27)، 103-138.
مظاهری، محمدمهدی، رشیدپور، علی (1391). اقتصاد فرهنگ (ارزش‌گذاری کالاها و خدمات فرهنگی و هنری). تهران: نشر ریسمان
قاضی نوری، سیدسپهر و ملکی فر، سیاوش و قانعی‌راد، محمدامین و موسوی، آرش (1397). شناسایی و تحلیل رویکردهای موجود و مطلوب در صنایع فرهنگی کشور مبتنی بر دیدگاه ذینفعان، مطالعات راهبردی جهانی‌شدن، (26)،17-39.
عربشاهی کریزی، احمد و تقدیسی، مهرنوش (1397). گردشگری شهری و توسعه پایدار شهری: تحلیل و بررسی جایگاه، نقش و پیامدهای توسعه گردشگری شهری، جغرافیا و روابط انسانی 1(2)، 397-416.
doi: 20.1001.1.26453851.1397.1.2.26.9
هومن، حیدرعلی (1395). راهنمای عملی پژوهش کیفی، تهران: سازمان‌ مطالعه ‌و تدوین‌ کتب‌ علوم ‌انسانی ‌دانشگاه‌ها (سمت).
Alvani, M. Journal of Management Studies, 1998; 20. [In Persian]
Arabshahi,A & Taghdisi,M (2018).Urban tourism and sustainable urban development: analysis and investigation of the position, role and consequences of urban tourism, development, Journal of Geography and human resources.1(2),397-416, [In Persian]
Beijing Academy of Social Science. (2007). The Developmental Orientation of Beijing Cultural Creative Industry. Social Science of Beijing, 7(4), 19–22.
Breton, A. (1982). Introduction to an economics of culture: a liberal approach. In UNESCO, Cultural industries: a challenge for the future of culture.
Carr, J., & Servon, L. (2008). Vernacular Culture and Urban Economic Development: Thinking Outside the (Big) Box. Journal of the American Planning Association, 75(1), 28–40.
Cerisola S. Panzera E. Cultural and Creative Cities and Regional Economic Efficiency: Context Conditions as Catalyzers of Cultural Vibrancy and Creative Economy. Sustainable 2022; 13(13): 1-23.https://doi.org/10.3390/su13137150
Chen, H. (2008). The Present Situation of Chinese Cultural Creative Industry Development and the Prospects. Economic Geography, 28(5), 728–33.
Dai, J., Wang, J., & Gao, Z. (2011). Comparative Study of Cultural Industry Policy between Beijing and other Important Cities in China. Social Science of Beijing, 5, 4-10.
Gao, H. (2010). Research on the Connotation of Policy Innovation in Chinese Cultural and Creative Industries. China Soft Science, 6, 80-86.
Ghazi Nouri, S; Maleki Far, S; Ghaneie Rad, M; Mousavi, A. Identifying and Analyzing the Existing and Desirable Approaches in the Cultural Industries of the Country Based on the Views of the Stakeholders, Journal of Strategic Studies of Public Policy, 2018; 26: 17-39. [In Persian]
Guetzkow, J. (2002). How the Arts Impact Communities. Working Paper Series 20. Princeton University Centre for Arts and Cultural Policy Studies. Retrieved June 20, 2020, from https://www.issuelab.org/resources/9753/9753.pdf
Hall, P. (1999). The future of cities. Comput. Environ. Urban Syst., 23, 173-185.
Hall, P. (2000). Creative cities and economic development. Urban Stud., 37, 639-649.
Hooman, H. A Practical Guide to Qualitative Research, Samt Publication, Tehran, 2015, [In Persian]
Horban, Yurii and others (2021). Human Capital as a Development Factor for Cultural and Creative Industries. International Journal of Computer Science and Network Security, VOL.21 No.12:604- 610.
Howkins, J. (2001). The Creative Economy, How People Make Money from Ideas. London: Penguin Group.
Izadkhah, M; Khani, S; Asadi, M. Iranian Child and Toy, Tehran, Institute for the Intellectual Development of Children and Young Adults, 2019. [In Persian]
Jahanian, M. (2016). The role of government in the development of Iran's tourism economy with a focus on the resistance economy, Quarterly Journal of Tourism and Development, 5 (9), 156-177. [In Persian]
Kim, Milim (2011). The Role of the Government in Cultural Industry: Some Observations, From Korea’s Experience, Keio Communication Review, No. 33: 1-23.
Kong, L. (2014). From Cultural Industries to Creative Industries and Back? Towards Clarifying Theory and Rethinking Policy. Inter-Asia Cultural Studies, 15(4), 593–607.
Kong, L., Gibson, L., & Semple, A. (2006). Knowledges of the Creative Economy: Towards a Relational Geography of Diffusion and Adaptation in Asia. Asia Pacific Viewpoint, 47(2), 173–94.
Li, Liqin (2017). Analysis on the Competitive Factors of Cultural Industry in Shaanxi Province, Advances in Social Science. Education and Humanities Research . No. 119: 885- 891.
Liang, S., & Wang, Q. (2020). Cultural and Creative Industries and Urban (Re)Development in China. Journal of Planning Literature, 35(1), 54-70. https://doi.org/10.1177/0885412219898290
Lister, D. (1991). The Transformation of a City: Birmingham. In M. Fisher, U. Owen, & Eds, Whose Cities? Harmondsworth, UK: Penguin.
Liu, Y.-Y., & Chiu, Y.-H. (2017). Evaluation of the Policy of the Creative Industry for Urban Development. Sustainability, 9(6), 1009. https://doi.org/10.3390/su9061009
Markusen, A., & Schrock, G. (2006). The Artistic Dividend: Urban Artistic Specialisation and Economic Development Implications. Urban Studies, 43(10), 1661–86
Masoudinia,Z, Rashid pur,A & Ebrahimzadeh,R (2018).Effective strategies on strengthening the structure of Iran's cultural economy. Social and cultural strategy magazine No27:103-138 https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.22517081.1397.7.2.4.5 [In Persian].
Masoudnia,Z, Rashidpoor,A & Ebrahimzadeh,R (2021). Factors affecting the prosperity of culture economy in Iran. 53,7-42, https://doi.org/10.22034/jsfc.2021.130379 [In Persian]
Mazaheri, M; Rashid Pour, A; Economy of Culture: Valuation of Cultural Goods and Services, Tehran, Risman Publication, 2014, [In Persian]
Mintzberg, Henry (2011). Managing, Financial Times. Prentice Hall
Nakagawa, S. (2010). Socially Inclusive Cultural Policy and Artsbased Urban Community Regeneration. Cities, 27(S), 16–24.
National Bureau of Statistics in China. (2018). Classification of Cultural Industry and Cultural-Related Industries. Retrieved May 18, 2020, from http://www.stats.gov.cn/tjsj/tjbz/201805/t20180509_1598314.html
Nazemi ardakani,M & Sayyadi,M (2014).Investigating the status of cultural economy components in Iran; Comparative comparison with selected countries of the world and providing solutions to improve the state of culture economy in the country , Journal of "Rahbord -E- Ejtemaei Farhangi".13-191, [In Persian]
North, Douglass C., John Joseph Wallis, and Barry R. Weingast. "A conceptual framework for understanding recorded human History." NBER Working Paper 12795 (2006).‏
Parchami, D. & Derakhshan, F (2019). A comparative study of the relationship between the development of economy, culture and order in society, Quarterly Journal of Social Sciences Allameh Tabataba’I University.86(26),1-40. https://doi.org/10.22054/qjss.2020.44814.2132  [In Persian]
Parchami, D. & Derakhshan, F. (2023). Policy research on the development of culture economy in Iran (Examining obstacles and providing policy solutions), Quarterly of - Strategic Studies of Culture,4(2),29-75. https://doi.org/10.22083/scsj.2023.393354.1103 [In Persian]
Parchami, D. & Kodayarian Tehrani, F (2021). Generational difference and economy of culture (case study of Tehran city), 6th International Conference on Humanities, Social and Lifestyle Sciences.https://civilica.com/doc/1251110 [In Persian].
Pourzakarya M. Fadaei Nezhad Bahramjerdi S(2023). Reviewing the role of cultural and creative industries in developing an urban cultural policy platform in Rasht city, Iran. Journal of Place Management and Development; 16(2): 145-162.https://doi.org/10.1108/
Statistical Bureau of Beijing. (2015). Annual Statistical Book in Beijing. Beijing, China: China Statistical Press.
Statistical Bureau of Guangzhou. (2017). 2012 Annual Statistical Book in Shanghai. Beijing, China: China Statistical Press.
Statistical Bureau of Shanghai. (2012). 2012 Annual Statistical Book in Shanghai. Beijing, China: China Statistical Press.
Statistical Bureau of Shenzhen. (2017). 2012 Annual Statistical Book in Shanghai. Beijing, China: China Statistical Press.
The Cultural Economy - UNESCO's Framework for Cultural Statistics. 2009.p 24
The Danish Government;. (2013). Denmark at Work, Plan for Growth in the Creative Industries Design. LIWEF, The Global Competitiveness Report 2013–2014. Klaus Schwab, World Economic Forum.
Throsby, D. (2000). Economics and Culture. Cambridge University Press.
UNESCO World Heritage Centre (2020): https://whc.unesco.org/en/list/stat/
UNESCO. (2012). Measuring the economic contribution of  cultural industries.
Wang, L., Wu, Z., & Qiu, S. (2016). Creative Community Planning in the context of Urban Regeneration: Based on a Study on Spatial Demand of Creative Class and Residents. Urban Planning Forum, 230(04), 54–61.
Whitt, J. (1987). Mozart in the metropolis: The arts coalition and the urban growth machine. Urban Affairs Review, 23, 15-36.
Ye, L. (2012). The Annual Development Report of Chinese Cultural and Creative Industry
Zhang, Q. (2013). City’s Cultural and Creative Industry in China: Status, Distribution, and Development Strategy. Progress in Geography, 32(08), 1227–36.
Zhong, Y., & Liu, D. (2012). The Qualitative Analysis of the Benefits from the Cultural and Creative Industry Agglomeration: A Case Study of Guangzhou. Urban Problems, 9, 97-100.