منابع و مأخذ
آرلاتو، آنتونی (1394). درآمدی بر زبانشناسی تاریخی. ترجمۀ یحیی مدرسی. چاپ سوم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی.
آکماجین، آندرین. دمرز، ریچارد آ. فارمر، ان ک. هارنیش رابرت م (1375). درآمدی بر زبانشناسی و ارتباط. ترجمۀ خسرو غلامعلیزاده. کرمانشاه طاق بستان.
اشمیث، رویگر (1383). راهنمای زبانهای ایرانی نو. ترجمۀ حسن رضایی باغ بیدی. چاپ اول. تهران: انتشارات ققنوس، چاپ شمشاد.
اُگریدی، ویلیام. دابروولسکی، مایکل. آرنف، مارک (1389). درآمدی بر زبانشناسی معاصر. ترجمۀ علی درزی. چاپ سوم. سمت.
بیاتی، لیلا (1389). بررسی ساختار زبانی حسن تعبیر در فارسی. رساله کارشناسی ارشد. دانشگاه آزاد اسلامی تهران.
بدخشان، ابراهیم و سجاد موسوی (1392). «بررسی زبان شناختی بهگوئی در زبان فارسی». جستارهای زبانی. شماره 1: 26-1.
پالمر، فرانک (1391). نگاهی تازه به معنیشناسی. ترجمۀ کورش صفوی. چاپ ششم. تهران. مرکز.
خیرآبادی، رضا (1384). زبانشناسی همگانی. چاپ اول. تهران: فرهنگ.
رخزادی، علی (1390). آواشناسی و دستور زبان کردی. چاپ دوم. سنندج: کردستان.
شمیسا، سیروس (1378). معانی و بیان (1). چاپ نهم. پیام نور.
صفوی، کورش (1391). آشنایی با معنیشناسی. چاپ دوم. پژواک کیوان.
صفوی، کورش (1392). درآمدی بر معنیشناسی. چاپ پنجم. تهران: سوره مهر.
کریمپور، کریم (1380). فرهنگ گویش کردی (کردی – فارسی) خه ور هه لات. چاپ اول. صبح روشن.
مدرسی، یحیی (1391). درآمدی بر جامعهشناسی معاصر. چاپ سوم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی.
ملایی پاشایی، سیفاله و خیرالنساء محمدپور (1400). «بررسی به گویی دشواژهها در شاهنامه فردوسی: رویکردی معنی شناختی». دوفصلنامه تاریخ ادبیات. شماره 2: 64-41.
میرسوزانی، صمد (1385). «کاربرد حسن تعبیر در ترجمه». فصلنامه مطالعات ترجمه. شماره 14: 34-23.
نورآبادی، قاسم (1390). تحلیل زبان شناختی فرآیند حسن تعبیر در زبان فارسی و جایگاه آن در موارد آموزش زبان فارسی برای غیرفارسی زبانان سطح پیشرفته. پایاننامه کارشناسی ارشد. دانشگاه شهید بهشتی. تهران.
نوروزی، علی و حمید عباسزاده (1389). «حسن تعبیر در زبان وادبیات عربی شیوهها و انگیزهها». زبان و ادبیات عربی. شماره 3: 174-149.
Allan, K. & K. Burridge (1991). Euphemism and Dysphemism: Language Used as Shield and Weapon. New York: Oxford Universe.
Brown, P. and Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge: Cambridge University Press
Falk, Julia S (2007). Linguistics and language. Second edition. Michigan State University.
Haddad, S. (2009). "Euphemizing Death". Damascus University Journal.Vol.25.No.1 & 2.Pp.41-59.
Harris, C. L., Aycicegi, A. and Gleason, J. B. (2003) “Taboo Words and Reprimands Elicit Greater Autonomic Reactivity in a First than in a Second Language”, Applied Psycholinguistics, 24 (4): 561-579.
Holder, R.W.A (1995). Dictionary of Euphemism. Oxford University Press.
Huang, Y (2005). A Brief Study of the Origin, Forms and Change of English. US-China Foreign Language, 3(9).
Hudson, Grover (2000). Essential introductory Linguistics. First publishers Inc.
Linfoot-Ham, Q. (2005) “The Linguistics of Euphemism: A Diachronic Study of Euphemism Formation”, Journal of Language and Linguistics, 4(2): 227-263.
Qanbar, N. (2011) “A Sociolinguistic Study of The linguistic Taboos in the Yemeni Society”, Modern Journal of Applied Linguistics (MJAL), 3 (2&3): 86-104.
Rawson, H (1981). A dictionary of Euphemisms and other doubletalk. New York: Crown publishers. Inc.
Richards, Jack C and Schmidt, Richard (2010). Longman Dictionary of language teaching and applied linguistic. Fourth edition published in Great Britain.
Spencer, Andrew (1991). Morphological Theory: An Introduction to word structure in Generative Grammar. Oxford: Blackwell.
Wardhaugh, Ronald (2010). An introduction to sociolinguistics. Sixth edition. Wiley-Black well.
Warren, B (1992). "What Euphemisms Tell Us About the Interpretation of Words". Studia Linguistica. 46 (2). Pp. 128-172.
Yule, G. (1996). The Study of Language. Second Edition. Cambridge University Press.
