Strategic Studies of Culture

Strategic Studies of Culture

Planning Experience and Cultural Planning Model in Development Programs in Islamic Republic of Iran

Document Type : Original Article

Author
sina kalhor
Assistant Professor, Islamic Parlement Research Center. a.z.hosseniy@gmail.com. Sina.kalhor@gmail.com
10.22083/scsj.2022.151784
Abstract
Development planning in any country has been done with the aim of disciplining and directing the development process. Its main purpose is to accelerate the development movement in all dimention in the country. After the Islamic Revolution, in addition to the demand for development, another request was also raised at the same time and perhaps more powerfully: promotion and reform of the cultural system of the country in the religious values framework. Attention to the cultural factor and the use of the country's cultural power and capacity in the development process has been a constant part of development programs. This article aims to answer the questions: How has this dual and two dimensional demand been realized in the cultural planning system? Is it possible to advance these two policies simultaneously in the form of a program? How are the possible conflicts of these two demands resolved? Can such a cultural planning be used in development program? ,  A Combination of documentary-library method and qualitative content analysis method has been used to answer these questions. Also, an attempt has been made to use the tacit and empirical knowledge of development planning and the experience of cultural planning in development programs in Iranian society after the Islamic Revolution. It has been selected as the basis for answering questions. Findings show that multidimensional cultural planning in development programs include: cultural examples, programmatic approach, cultural realm, cultural goals, and program tools. Results also show that in cultural development planning model, cultural examples governing development programs, simultaneous cultural developmentalism and excellence, Policy- making model of    problem-oriented model centered on the government instead of orientation model with government supervision, is a normative perception of culture that based on five goals: reform of education system, reform of public culture, reform of consumption pattern, population control and social and economic participation of women.
Keywords
Cultural development
Cultural goals
Cultural examples
منابع و مأخذ
آزاد ارمکی، تقی، نوح منوری (1392). «تحلیل محتوای سیاست‌های فرهنگی ایران، براساس قانون اساسی، سند سیاست‌های فرهنگی و برنامه پنجم توسعه»، فصلنامه راهبرد اجتماعی فرهنگی، شماره 3: 37-7.
آل یاسین، احمد (1392). تاریخچه برنامه‌ریزی توسعه در ایران، تهران، مرکز نشر سمر.
اکبری، محمدعلی (1381). «تجربیاتی از برنامه‌ریزی فرهنگی در ایران (57-1320)» فصلنامة فرهنگ عمومی، شمارة 33.
ایوانز، گریم (1381)، «برنامه‌ریزی فرهنگی: مفهومی مبهم»، ترجمۀ پرویز اجلالی، فصلنامة فرهنگ عمومی، شمارة 33.
توفیق، فیروز(1385).«برنامه‌ریزی در ایران و چشم‌انداز آیندة آن»، تهران: مؤسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی.
تاجیک، محمدرضا (1379). تأمل آسیب شناختی بر فرهنگ در ایران: سیاست‌گذاری فرهنگی در ایران، امروز، تهران: مرکز بازشناسی اسلام و ایران.
رجب‌پور، حسین (1389). آسیب‌شناسی نظام برنامه‌ریزی، مروری بر تحولات نظام برنامه‌ریزی در ایران، مرکز پژوهش‌های مجلس.
سازمان برنامه و بودجه (1343). «گزارش اجرای برنامة هفت‌ساله دوم عمرانی»، تهران: چاپخانة سازمان سمعی و بصری هنرهای زیبا.
صالحی امیری، سیدرضا (1390). «الزامات برنامه‌ریزی مطلوب فرهنگی»، برگ فرهنگ، شمار. 23.
سند تحول بنیادین آموزش و پروش، مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی (1390).
قانون برنامة اول توسعه، مصوب مجلس شورای اسلامی (1368).
قانون اهداف و وظایف وزارت آموزش و پرورش، مصوب مجلس شوراس اسلامی (1366).
قانون تأسیس وزارت علوم و آموزش عالی، مصوب مجلس شورای ملی (1346).
قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، مصوب مجلس شورای اسلامی (1383).
شورای عالی انقلاب فرهنگی (1398). پایگاه اطلاع‌رسانی شورای عالی انقلاب فرهنگی.
کریپندورف، کلوس (1388). تحلیل محتوا، ترجمة هوشنگ نایینی، تهران، نشر نی.
کاشی، غلامرضا (1379). سیاست‌گذاری اقتدارگرایانه و دموکراتیک فرهنگی، تهران: مرکز بازشناسی اسلام و ایران، چاپ اول.
مؤمنی‌راد، اکبر و دیگران (1392). «تحلیل محتوای کیفی در آیین پژوهش: ماهیت، مراحل و اعتبار نتایج»، فصلنامة اندازه‌گیری تربیتی، شماره 14: 217-187.
نیلی، مسعود و محسن کریمی (1396). برنامه‌ریزی در ایران 1356-1316، تحلیلی تاریخی، با تمرکز بر تحولات نقش و جایگاه سازمان برنامه و بودجه، تهران: نشر نی.
وحید، مجید (1386). «بحثی در سیاست‌گذاری فرهنگی»، فصلنامة سیاست، شماره 3: 306-287.
وحید، مجید و محمد صفار (1395). «مبانی مطالعه تطبیقی با محوریت مرجعیت‌ها»، فصلنامة سیاست‌گذاری عمومی، شماره 2: 27-9.
نیلی، مسعود و محسن کریمی (1396). برنامه‌ریزی در ایران 1356-1316، تحلیلی تاریخی، با تمرکز بر تحولات نقش و جایگاه سازمان برنامه و بودجه، تهران: نشر نی.
هادی زنوز، بهروز (1389). بررسی نظام برنامه‌ریزی اقتصادی در ایران (دورة قبل از انقلاب اسلامی)، تهران: مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی.
هولستی، ال. آر (1373). تحلیل محتوا در علوم اجتماعی و انسانی، ترجمة نادر سالارزاده امیری، تهران، انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی.
صالحی امیری، سیدرضا و امیر عظیمی دولت‌آبادی (1387). مبانی سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی فرهنگی، چاپ اول، پژوهشکدة تحقیقات استراتژیک.
خادم، امیررضا (1385). «مدیریت راهبردی فرهنگ و چالش‌های برنامه‌ریزی فرهنگی در ایران»، ماهنامة مهندسی فرهنگی، شمارة 6 و 7.
رضایی، علی اکبر و محسن فردرو (1386). آشنایی با اصول برنامه‌ریزی و برنامه ریزی فرهنگی، تهران، انتشارات عباسی.
صالحی امیری، سیدرضا (1390). «الزامات برنامه‌ریزی مطلوب فرهنگی»، فصلنامه برگ فرهنگ، شماره23: 97-88.
Borrup, Tom (2019), Cultural Planning at 40: The Community Turn in the Arts, https://doi.org/10.14456/jucr.2019.2.
Halifax, Nova Scotia(2014), Cultural Planning in Canada, Patterns, Theories & Authenticity, Plan 4500: Bachelor of Community Design, Honors Thesis.