شناسایی عناصر تشکیل‌دهندۀ الگوی یکپارچه‌سازی دستورکارهای شورای فرهنگ عمومی کشور

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت و برنامه‌ریزی فرهنگی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات

2 استادیار دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات (نویسنده مسئول)

3 استادیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال

4 استادیار گروه علوم ارتباطات، دانشگاه آزاد واحد تبریز

چکیده

پژوهش پیش‌رو با هدف شناسایی عناصر تشکیل‌دهندۀ الگوی یکپارچه‌سازی دستورکارهای شورای فرهنگ عمومی کشور انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر داده­ها کیفی مبتنی بر روش داده‌بنیاد و از نظر ماهیتِ اجرا توصیفی است. جامعۀ آماری متشکل از افراد خبره و مطلعان کلیدی در قلمرو موضوعی پژوهش (شورای فرهنگ عمومی) بودند که بر اساس رویکرد آگاهانه و به روش هدفمند و گلوله برفی تعداد 12 نفر برای مصاحبه انتخاب شدند. برای جمع­آوری داده­ها از روش کتابخانه­ای (سندکاوی) و روش میدانی (مصاحبه و فن دلفی) استفاده شد. به‌منظور تعیین اعتبار یافته­ها از مصاحبه با افراد کانونی و تکنیک­های اشباع نظری و رویه­های ویژۀ کدگذاری و برای تعیین روایی از تکنیک­های جمع­آوری داده­ها از منابع متعدد، تحلیل موارد منفی و انعطاف روش استفاده شد. برای تحلیل داده­ها نیز از تکنیک کدگذاری نظری استفاده شد. نتایج نشان داد الگوی یکپارچه‌سازی دستورکارهای شورای فرهنگ عمومی کشور دارای 6 بُعد، 32 مؤلفه و 136 شاخص است که اجزای الگوی پارادایمی نهایی عبارت‌اند از: شرایط علّی (اسناد بالادستی، شرایط و اقتضائات زمانی و مکانی، تصمیمات و رفتارهای مدیریتی و سازمانی و تحولات فنّاورانه)؛ شرایط مداخله­گر (عوامل سیاسی، اقتصادی، فرهنگی ـ اجتماعی، مذهبی و ذهنی ـ ادراکی)؛ بستر و زمینۀ حاکم (سیاست­های کلان فرهنگی، مدیریت کلان فرهنگی، رسانه­های جمعی و گردهمایی­ها، مراکز فرهنگی، گروه­های نخبگان و تاریخ و حوادث گذشته)؛ مقولۀ محوری (دستورکارهای شورای فرهنگ عمومی)؛ راهبردها (برنامه‌ریزی کلان فرهنگی، تعاملات بین‌فردی و بین‌نهادی و ظرفیت‌شناسی و الگوسازی فرهنگی) و پیامدها (بهره‌وری و کارآمدی تصمیمات شورا و بهبود فرهنگ عمومی و کاهش مشکلات و معضلات اجتماعی).

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Identifying the Elements that Make up the Pattern of Integration of the Agendum of the Public Culture Council of the Country

نویسندگان [English]

  • Reza Yaghobi 1
  • Aliakbar Rezaii 2
  • Mohsen Ameri Shahrabi 3
  • Neda Soleymani, 4
1 Ph.D.Student of Cultural and Programming Management, Science and Research Branch, Islamic Azad University.
2 Assistant Professor, Economics and Management Faculty, Science and Research Branch, Islamic Azad University (Corresponding Author).
3 , Assistant Professor, Business Management Faculty, North Tehran Branch, Islamic Azad University .
4 Assistant Professor, Communication Science Faculty, Tabriz Branch, Islamic Azad University.
چکیده [English]

The present study was conducted with the aim of identifying the elements that make up the integration pattern of agendum of the Public Culture Council of the country. The research is applied in terms of purpose, qualitative data based on the foundation data method and descriptive in terms of the nature of implementation. The statistical population consisted of experts and key informants in the field of research subject area (Public Culture Council) that based on a conscious approach and a purposeful method and snowballs, 12 people were selected for interview. For data gathering, library method (documentation) and field method (interview and Delphi technique) were used. In order to determine the validity of the findings, interviews with focal individuals and theoretical saturation techniques, special coding procedures and to determine the validity of data collection techniques from multiple sources, analysis of negative cases and flexibility of the method were used. Finally, theoretical coding technique was used to analyze the data. The results showed that the integration pattern of the composition of the Public Culture Council has 6 dimensions, 32 components and 136 indicators. The components of the final paradigm model are: causal conditions (upstream documents, temporal and spatial conditions and conditions, managerial and organizational decisions and behaviors and technological developments); Interventional conditions (political, economic, cultural-social, religious and mental-perceptual factors); The prevailing context (macro-cultural policies, macro-cultural management, mass media and gatherings, cultural centers, elite groups, and past history and events); Central category (composition of the Council of Public Culture); Strategies (macro-cultural planning, interpersonal and inter-institutional interactions, and capacity building and cultural modeling) and Consequences (efficiency and effectiveness of council decisions and improvement of public culture and reduction of social problems).
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Integrated pattern
  • public culture
  • Composition of the Public Culture Council
منابع و مأخذ
استوری، جان (1395). مطالعات فرهنگی درباره فرهنگ عامه. ترجمه حسین پاینده. تهران: نشر آگه.
الوانی، سید مهدی و سید محمدحسین هاشمیان (1395). «ارائۀ مدل بومی سیاست‌گذاری متوازن بخش فرهنگ». شماره : 25ـ1.
جمشیدی­ها، غلامرضا و مجید فولادیان (1390). «بررسی تحولات فرهنگ عمومی در ایران بر اساس تحلیل نام‌گذاری». فصلنامه مطالعات فرهنگی و ارتباطات، شماره 24: 64ـ39.
داریاپور، زهرا (1396). پژوهشنامه فرهنگ عمومی. تهران: پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات.
دریس، پویا و آرش نصر اصفهانی و محمد روزخوش (1398). «تحلیلی از بافت انضمامی سیاست‌گذاری فرهنگی در ایران؛ پژوهشی درباره عدم شفافیت و ابهام در سیاست‌گذاری فرهنگی ایران». فصلنامه انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات، شماره 56: 69ـ45.
ذوعلم، علی (1379). «مقدمه‌ای در باب تعریف فرهنگ عمومی». فصلنامه فرهنگ عمومی، شماره 15: 42-53.  
گیدنز، آنتونی (1398). جامعهشناسی. ترجمه منوچهر صبوری. تهران: نشر نی. 
لطیفی، میثم و محمد عبدالحسین‌زاده (1395). «الگوی نظام‌مند اصلاح و ارتقای فرهنگ عمومی در کشور بر اساس اندیشه‌های مقام معظم رهبری». فصلنامه راهبرد اجتماعی فرهنگی، شماره 20: 54ـ23.
 
لطیفی، میثم و میثم ظهوریان (1394). «تدوین الگوی ارزیابی شاخص­های فرهنگ عمومی در دانشگاه­ها». فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران، شماره 29: 70ـ47.
مقتدایی، عباس و کبری راعی (1392). «شورای فرهنگ عمومی و تأثیر مصوبه‌های آن بر سیاست­گذاری و برنامه‌ریزی فرهنگی».‎ فصلنامه مطالعات فرهنگ ـ ارتباطات، شماره 23: 93-57.
 
Banks, M. (2020). ‘The work of culture and C-19’. European Journal of Cultural, 23(4): 648-654. doi.org/10.1177/1367549420924687.
Bedoya, R. (2004). US Cultural Policy: Its Politics of Participation, Its Creative Potential. National performance network.
Chang, W. C. (2011). Rethinking resource identification and utilization: The reconstruction of indigenous ethnoecological knowledge in Fata'an Wetland, Taiwan. Management of Environmental Quality: An International Journal.
Filimon, M., Iftene, A. & Trandabăţ, D. (2019). Bob-a general culture game with voice interaction. Procedia Computer Science159, 323-332.
Gray, C. (2007). ‘Commodification and instrumentality in cultural policy’. International Journal of Cultural Policy, 13(2): 203–215.
Grodach, C. (2010). ‘Beyond Bilbao: Rethinking flagship cultural development and planning in three California cities’. Journal of Planning Education and Research, 29(3): 353–366.
Khan, M. A. & Law, L. S. (2018). The role of national cultures in shaping the corporate management cultures: A three-country theoretical analysis. In Organizational Culture. IntechOpen.
 
Mulcahy, K. (2006). Cultural policy. Handbook of Public Policy, 265–279.
 
Rao, V. & Walton, M. (2004). Culture and Public Action. Stanford, Calif: Stanford University Press.
Rosenstein, C. (2011). ‘Cultural development and city neighborhoods’. City, Culture and Society, 2(1): 9–15.
Shaffer, M. S. (2008). Public Culture: Diversity, Democracy and Community in the United States. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
Statistics Canada. (2011). Canadian Framework for Culture Statistics.
Stevenson, D. (2005). ‘Cultural planning in Australia: Texts and contexts’. The Journal of Arts Management, Law, and Society, 35(1): 36–48.